Cukrzyca (objawy i leczenie)

Cukrzyca (objawy i leczenie)

Postprzez Marcheweczka© » N lip 08, 2018 11:44 pm

Cukrzyca jest chorobą metaboliczną o złożonej etiologii, która objawia się hiperglikemią na czczo lub w odpowiedzi na spożycie posiłku oraz zaburzeniami w metabolizmie makroskładników. Szacuje się, że aktualna liczba chorych na cukrzycę sięga około 390 milionów i niestety stale wzrasta.

Cukrzyca wpływa negatywnie na funkcjonowanie wielu układów i narządów, przyczyniając się do rozwoju retinopatii, nefropatii, chorób układu krwionośnego, neuropatii autonomicznej prowadzącej do zaburzenia pracy układów pokarmowego i sercowo-naczyniowego, ma także wpływ na funkcje rozrodcze.

Co więcej, zachorowalność na cukrzycę wzrasta w coraz młodszych grupach wiekowych, przez co wpływ tej choroby na funkcje rozrodcze kobiet i mężczyzn staje się coraz większym problemem.

Niepłodnością nazywamy stan, w którym zachodzi częściowa lub całkowita niemożność wytwarzania funkcjonalnych komórek rozrodczych.

Cukrzyca a płodność mężczyzn
Problemy z poczęciem dotykają niemal 15% par, z czego szacunkowo ok. 30-35% przypadków powodowanych jest przez zaburzenia czynności męskiego układu rozrodczego. U mężczyzn oznacza to całkowity lub częściowy brak zdolności do wytwarzania żywych plemników lub niezdolności do odbycia stosunku. W ciągu ostatnich lat wiele badań potwierdziło negatywny wpływ cukrzycy na funkcje seksualne mężczyzn (jakość nasienia, jakość materiału genetycznego plemników, problemy z erekcją).

Do najistotniejszych czynników związanych z cukrzycą, negatywnie wpływających na czynności seksualne mężczyzn, zalicza się zaburzenia naczyniowe wynikające z dysfunkcji śródbłonka naczyniowego. Dyslipidemia, współwystępująca z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej, może utrudniać wystąpienie erekcji, ponieważ wiąże się z podwyższeniem stężenia oksydowanych lipoprotein o niskiej gęstości. Stanowią one jeden z głównych czynników rozwoju zaburzeń naczyniowych.

Długie okresy hiperglikemii nasilają stres oksydacyjny, który przyczynia się do zaburzenia produkcji hormonów oraz cytokin prozapalnych odgrywających kluczową rolę w rozwoju zmian zapalnych w naczyniach krwionośnych. Coraz więcej badań wskazuje na istotną rolę końcowych produktów glikacji (AGE), których podwyższone stężenie obserwuje się właśnie w jądrach i nasieniu diabetyków (w porównaniu ze zdrowymi mężczyznami). Produkty glikacji aktywują jeden z głównych enzymów powodujących powstawanie wolnych rodników tlenowych, które nasilają stres oksydacyjny poprzez związanie ze swoistymi receptorami RAGE.

Do głównych przyczyn zaburzeń erekcji u diabetyków z długoletnim stażem należy zaliczyć także neuropatię w obrębie komórek nerwowych męskich narządów płciowych, która wynika z niewyrównanej glikemii, nadciśnienie tętnicze i zaburzenia lipidowe oraz zwapnienia nasieniowodów i zmniejszenie całkowitej masy gruczołu krokowego.

W rozważaniach na temat zaburzeń płodności u diabetyków należy także zwrócić uwagę na dysfunkcje hormonalne, które są konsekwencją zaburzeń metabolicznych wynikających z przebiegu cukrzycy. U co czwartego diabetyka z zaburzeniami erekcji występuje spadek całkowitego stężenia testosteronu. Ponadto zmiana ekspresji genów kodujących białka transporterowe glukozy negatywnie wpływa na spermatogenezę, steroidogenezę oraz funkcje plemników.

Metaboliczne wyrównanie glukozy jest kluczem dla utrzymania funkcji seksualnych i uniknięcia problemów z płodnością.

Cukrzyca a niepłodność u kobiet
Zaburzenia gospodarki węglowodanowej u kobiet skutkują przede wszystkim zaburzeniami gospodarki hormonalnej i nieregularnością cyklu menstruacyjnego.

Wyrównanie metaboliczne cukrzycy niweluje ryzyko powikłań i znacząco podwyższa stopień płodności u kobiet z cukrzycą, zbliżając je statystycznie do zdrowych kobiet. Badania donoszą, że u dziewcząt, u których cukrzyca wystąpiła przed 10. rokiem życia, menstruacja pojawia się z około rocznym opóźnieniem i jest skorelowana z wystąpieniem zaburzeń cyklu menstruacyjnego w późniejszym wieku.

Na wystąpienie tych nieprawidłowości narażone są w szczególności te kobiety, u których jednocześnie występuje zbyt niska masa ciała. Istotnym czynnikiem u pacjentek stosujących insulinoterapię jest umiejętne dozowanie tego hormonu, gdyż nadmierna podaż insuliny (przewyższająca ilości fizjologiczne) może prowadzić do hiperandrogenizmu i w konsekwencji do rozwoju zespołu policystycznych jajników lub też insulinooporności.

Oba te zaburzenia znacząco obniżają zdolności rozrodcze kobiet. Pacjentki z cukrzycą typu drugiego narażone są w szczególności na skrócenie wieku rozrodczego i wcześniejsze wystąpienie menopauzy.

Co ważniejsze, cukrzyca typu drugiego u kobiet często jest wynikiem zaburzeń hormonalnych i metabolicznych, które występują w przebiegu zespołu policystycznych jajników i insulinooporności, stąd statystyki dotyczące płodności u kobiet z tym typem cukrzycy są tak niskie.

Wyrównanie metaboliczne cukrzycy jest istotne nie tylko dla zdolności rozrodczych kobiet, ale także w kontekście przebiegu ciąży i ewentualnych problemów zdrowotnych dziecka. Z racji powikłań naczyniowych kobiety z cukrzycą w szczególności są narażone na ryzyko poronień, przedwczesnych porodów czy tez urodzenia dziecka z wadami rozwojowymi.

U pacjentek z cukrzycą typu pierwszego warto również zwrócić uwagę na możliwość rozwoju innych chorób z autoagresji, takich jak Hashimoto, które także mogą wpływać na zdolności rozrodcze oraz możliwość donoszenia ciąży.

Dieta, aktywność fizyczna i edukacja diabetologiczna
Metaboliczne wyrównanie cukrzycy (zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn) jest istotnym elementem prewencji zaburzeń płodności.

W związku z tym właściwa dieta, połączona z aktywnością fizyczną i edukacją diabetologiczną zapewniającą efektywne zastosowanie leczenia, to podstawowe czynniki warunkujące zachowanie funkcji rozrodczych u pacjentów diabetologicznych. To dlatego opieka wykwalifikowanych specjalistów – lekarza, edukatora i dietetyka – wydaje się być kluczowa dla prewencji niepłodności u diabetyków oraz właściwego przebiegu ciąży u kobiet z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej.

-- N lip 08, 2018 11:48 pm --

Hipoglikemia reaktywna. Coraz częściej wykrywana, jednak niektórzy tak niewiele o niej wiedzą. Czym jest spowodowana i jak sobie z nią radzić?

Hipoglikemia reaktywna - krótka charakterystyka i objawy

Poposiłkowa hipoglikemia reaktywna, bo tak brzmi jej pełna nazwa, jest stanem, w którym stężenie glukozy we krwi spada poniżej normy, to jest poniżej 55 mg/dl w ciągu 4 godzin po spożyciu posiłku. Towarzyszy temu występowanie charakterystycznych objawów ze strony centralnego układu nerwowego, do których należą m.in.:
osłabienie, zmęczenie,
splątanie, spowolnione myślenie,
mrowienie,
drgawki,
głód,
zawroty głowy,
omdlenia.
W przebiegu idiopatycznej (występującej bez wyraźnej przyczyny) hipoglikemii reaktywnej mogą również pojawiać się tzw. objawy autonomiczne, które obejmują:
tachykardię,
niepokój, nerwowość, drażliwość,
pocenie się,
drżenie ciała.
Objawy te pojawiają się w ciągu 2-5 godzin od spożycia posiłku, jednak nie towarzyszy im spadek stężenie glukozy we krwi.




Co może przyczyniać się do rozwoju hipoglikemii reaktywnej?

Poposiłkowa hipoglikemia reaktywna może być wynikiem zbyt gwałtownego wyrzutu insuliny do krwi po posiłku. W fizjologicznych warunkach insulina obniża poposiłkową glikemię do wartości optymalnych, natomiast, gdy jest wydzielana w nadmiarze może doprowadzić do nadmiernego spadku stężenia glukozy we krwi, czyli hipoglikemii. Nadmierna produkcja insuliny po posiłku najczęściej związana jest z istniejącą insulinoopornością (brakiem reakcji komórek mięśni i tkanki tłuszczowej na insulinę, która transportuje do nich glukozę).


Kto jest narażony na jej wystąpienie?

Hipoglikemia jest stanem charakterystycznym dla cukrzycy, jednakże w przypadku hipoglikemii reaktywnej taka zależność nie zawsze występuje. Mogą jej doświadczać osoby nie mające cukrzycy, aczkolwiek u niektórych hipoglikemia reaktywna może być pierwszym objawem rozwijającej się cukrzycy. Hipoglikemia reaktywna może również pojawiać się u osób:
z zaburzeniami opróżniania żołądka w następstwie neuropatii (uszkodzenia nerwów obwodowych),
po resekcji żołądka (jako tzw. dumping syndrome),
z niektórymi defektami genetycznymi tj. nadwrażliwość na leucynę, nietolerancja fruktozy.
Ten typ hipoglikemii najczęściej dotyka osób młodych i szczupłych. Często również obserwowana jest u ludzi, którzy drastycznie schudli oraz u kobiet z lekką nadwagą. Do jej rozwoju w dużym stopniu przyczyniają się nieracjonalne nawyki żywieniowe (zbyt długie przerwy między posiłkami, głodzenie się, unikanie śniadań), spożywanie alkoholu oraz stosowanie diety bogatej w węglowodany, a ubogiej w tłuszcze.

Nawracające hipoglikemie są szczególnie niebezpieczne, bowiem z czasem mogą doprowadzić do pojawiania się deficytów poznawczych, a w najgorszym razie ostra hipoglikemia może zakończyć się śpiączką hipoglikemiczną. W przypadku rozpoznania hipoglikemii reaktywnej bardzo ważne jest więc umiejętne postępowanie.


Jak sobie z nią radzić?

Główną metodą terapii hipoglikemii reaktywnej jest odpowiednia dieta. Postępowanie żywieniowe jest podobne jak przy ”zwykłej” hipoglikemii towarzyszącej cukrzycy i składa się z kilku prostych zasad.

Przede wszystkim należy zacząć regularnie i bez pośpiechu spożywać posiłki. W ciągu dnia posiłków powinno być 4-5, a maksymalne odstępy czasowe między nimi powinny wynosić 3-4 godziny. Pozwoli to zapobiegać nagłemu spadkowi stężenia glukozy we krwi. Bezwzględnie należy również zacząć spożywać pierwsze śniadanie, bowiem z rana organizm jest najbardziej narażony na niedocukrzenie. Ponadto warto pamiętać, że hipoglikemii sprzyja spożywanie alkoholu, w szczególności na czczo, zatem osoby z rozpoznaną hipoglikemią reaktywną powinny unikać spożywania alkoholu a jeśli już to tylko z posiłkiem.

Aby zapobiec nagłemu spadkowi stężenia glukozy we krwi należy również unikać spożywania produktów spożywczych bogatych w węglowodany łatwo przyswajalne, czyli mono- i disacharydy (glukoza, sacharoza). Należą do nich między innymi: cukier, miód, słodycze, ciasta i ciasteczka, pieczywo cukiernicze, gazowane napoje typu cola, soki owocowe (nawet niedosładzane), produkty spożywcze z białej mąki (pieczywo, makaron) oraz produkty słodzone syropem glukozowo-fruktozowym (ewentualnie kukurydzianym) (np. płatki śniadaniowe typu Nesquik, batoniki muesli).

Alternatywą dla nich mogą być produkty o niskim indeksie glikemicznym (IG), to znaczy takie, które powodują łagodne zwyżki oraz równie łagodny spadek stężenia glukozy we krwi, zapobiegając jej gwałtownym wahaniom w krótkim czasie. Niski indeks glikemiczny jest charakterystyczny dla większości surowych warzyw (wyjątki: dynia, rzepa, ziemniaki poddane obróbce cieplnej), nasion roślin strączkowych, pieczywa oraz przetworów zbożowych z pełnego ziarna i razowych, mleka i nie dosładzanych przetworów mlecznych oraz niektórych owoców np. grejpfrutów, pomarańczy, brzoskwini czy jabłek. Dobrym pomysłem jest również spożywanie w jednym posiłku produktów o niskim indeksie glikemicznym i owoców, które charakteryzują się wyższym IG. Spowolni to znacznie wchłanianie węglowodanów do krwi, a jednocześnie pozwoli na spożywanie owoców, które są bogate w cenne witaminy i składniki mineralne, bez ryzyka wystąpienia hipoglikemii. W tym przypadku ważny jest jednak umiar (maksymalnie 2-3 owoce dziennie, bez względu na indeks).

Indeks glikemiczny posiłku (i tym samym wyrzut insuliny do krwi) może również obniżyć poprzez dodanie do posiłku błonnika pokarmowego w postaci np. otrębów owsianych, żytnich czy też gotowych preparatów błonnika np. na bazie pektyn jabłek. Jest to dobre rozwiązanie, gdy z jakichś powodów nie jest się w stanie spożywać odpowiedniej porcji surowych bądź krótko gotowanych warzyw (3-4 porcje) i gotowanych nasion roślin strączkowych (co najmniej 1 porcja tygodniowo). Trzeba jednak pamiętać wtedy o dobrym nawodnieniu organizmu (2-3 litry/dobę płynów).

Gwałtownym wahaniom stężenia glukozy we krwi, często doprowadzającym do hipoglikemii, można również próbować zapobiegać poprzez spożywanie produktów o wysokiej zawartości węglowodanów (np. pieczywo, kasze, makarony, warzywa, owoce) z produktami stricte białkowymi (np. mięso, wędliny, ser twarogowy), które praktycznie nie mają wpływu na jej wzrost we krwi i przez to ograniczają wyrzut insuliny.

U większości pacjentów z hipoglikemią reaktywną przestrzeganie zaleceń żywieniowych zabezpiecza przed jej napadami. Czasami może być jednak wymagana dodatkowa interwencja lekarska w postaci zastosowania odpowiednich leków
Avatar użytkownika
Marcheweczka©
Moderator
Moderator
 
Posty: 627
Zdjęcia: 0
Dołączył(a): Pt maja 04, 2012 6:41 pm
Lokalizacja: LHR
Pochwały: 87
 
 

Powrót do Przyczyny niepłodności

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość