Asperger - czym jest i jak sobie z nim poradzić?

Odpowiedzi na Państwa pytania udziela mgr psychologii

Asperger - czym jest i jak sobie z nim poradzić?

Postprzez darkangel » N mar 31, 2019 2:50 pm

Zespół Aspergera, kiedy pada diagnoza, rodzice dostają szoku. Nie wiedzą co myśleć, co czuć i jak sobie z tym poradzić. Najpierw dochodzi do próby kłócenia się, potem pogodzenia się z diagnozą ale tak naprawdę następuje próba akceptacji dziecka z taką diagnozą. I chociaż nikt nie obiecywał że będzie łatwo, to umysł się kłóci z tym co mówią lekarze. Zespół Aspergera jest zespołem zaburzeń ze spektrum autyzmu. Poczytajcie poniżej..
Zespół Aspergera jest łagodniejszą formą autyzmu dziecięcego, zaburzeniem rozwoju i funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego. Przypadłość pierwszyy raz opisał austriacki lekarz pediatra i psychiatra Hans Asperger. Ciekawostką jest fakt, że Hans Asperger w dzieciństwie wykazywał wyjątkowe zdolności językowe, posiadał bardzo dobrą pamięć i był samotnikiem, sam więc wykazywał objawy, nad którymi później pracował jako lekarz.

Zespół Aspergera jest zaburzeniem o charakterze łagodnym, ze spektrum autyzmu. Choroba ta u dzieci i dorosłych nie powoduje zaburzeń w rozwoju umysłowym, w przeciwieństwie do autyzmu dziecięcego. Zespół Aspergera i autyzm posiadają wspólne cechy, takie jak problemy społeczne i wycofanie. Na szczęście zespół Aspergera pozwala samodzielnie funkcjonować. Dorośli z tym zespołem uważani są często za ekscentryków, osoby zamknięte w swoim świecie, które całą swoją uwagę skupiają jedynie na pasjach/hobby. Dla porównania, dzieci z autyzmem wykazują zazwyczaj niski iloraz inteligencji, który jest przeszkodą w nauce mowy. Zespół Aspergera jest przypadłością częściej występującą u chłopców. Leczenie opiera się przede wszystkim na terapii behawioralnej oraz kognitywnej.

Z zespołem Aspergera wiąże się ponadto taka dolegliwość jak zespół sawanta. Oznacza to, że IQ chorego jest niskie, ale mimo to posiada on zdolności umysłowe w określonej dziedzinie, pozwalające uważać go za geniusza. Chorzy z zespołem sawanta wykazują zdolności w takich dziedzinach, jak: matematyka, plastyka i muzyka.

PRZYCZYNY ZESPOŁU ASPERGERA
Zespół Aspergera nie jest dolegliwością dziedziczną, jednak możliwe jest odziedziczenie pewnych skłonności do zaburzeń ze spektrum autyzmu. Tak naprawdę przyczyny tej choroby nie zostały do końca wyjaśnione, jednak istnieją pewne podejrzenia co do jej powstawania:

toksoplazmoza,
uraz okołoporodowy lub na etapie życia płodowego,
mutacja genetyczna chromosomów: 3., 4., 7. oraz 11.,
uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego,
infekcje mózgu.
wiek ojca (większe szanse występują u dzieci ojców po 40. roku życia).
ZESPÓŁ ASPERGERA - OBJAWY
Objawy zespołu Aspergera są mniej nasilone niż autym wczesnodziecięcy. Choroba diagnozowana jest zazwyczaj między 3. a 8. rokiem życia. Zespół Aspergera charakteryzuje się zaburzeniami w wielu aspektach:

upośledzeniem interakcji społecznych,
brakiem empatii,
brakiem chęci współpracy lub nieumiejętnością współpracy w grupie,
kłopoty z porozumieniem się,
kłopoty tworzeniem się więzi emocjonalnych,
problemy z zawieraniem przyjaźni,
ograniczona komunikacja niewerbalna (skąpe gesty, ograniczona mimika twarzy, brak kontaktu wzrokowego, dystans fizyczny),
zaburzenia mowy,
język jest pedantyczny, perfekcyjny, ale jednocześnie występują ograniczenia w zrozumieniu przenośni, ukrytych znaczeń,
zachowania są rutynowe, wyuczone, powtarzalne (nawet najprostsze czynności wykonywane są według określonego schematu),
zaburzenia integracji sensorycznych (zbyt wysoka lub zbyt niska wrażliwość na dźwięk, światło, temperaturę),
wąskie, specjalistyczne zainteresowanie jedną dziedziną,
problemy z używaniem właściwych zaimków osobowych,
czasami, nie zawsze, występuje również ograniczona sprawność ruchowa i niezdarność.

ZESPÓŁ ASPERGERA U DOROSŁYCH
Zespół Aspergera u dorosłych daje podobne objawy jak u dzieci. Objawy te to najczęściej:

problemy z nawiązywaniem nowych znajomości oraz podtrzymywaniem starych,
posiadanie nietypowego hobby (najczęściej odnoszące się do nauk ścisłych),
brak umiejętności podtrzymywania rozmowy,
zaburzenia pamięci proceduralnej (problemy z odruchowym wykonywaniem zwykłych czynności, np. ubieraniem się),
zaburzenia obsesyjno-kompulsywne- charakteryzujące się, np. częstym myciem rąk czy obsesyjnym liczeniem zgromadzonych przedmiotów,
rytualizacja zachowań,
nieprawidłowe odbieranie bodźców zmysłowych (występuje na pewno rzadziej niż u osób z autyzmem),
agresja - objaw trudny do oceny, nie jest on typowy dla zespołu Aspergera (występuje również u dzieci).

Zespół Aspergera różni się tym od autyzmu dziecięcego, że zaburzenia w nim występujące mają o wiele łagodniejszą postać. Występujące symptomy mogą mieć różne nasilenia, od bardzo mało zauważalnych (kojarzonych raczej z osobowością) do bardzo nasilonych. Odpowiedni rozwój mowy i lepsze wpasowanie się w społeczeństwo sprawiają, że często zespół Aspergera jest w ogóle niezauważalny. Oprócz tego wyjątkowe zdolności w jakiejś dziedzinie sprawiają, że zaburzenia osobowości są traktowane jako ekscentryzm i indywidualizm.

Zespół Aspergera, podobnie jak inne zaburzenia ze spektrum autystycznego, jest schorzeniem utrzymującym się przez całe życie. Najbardziej uwidacznia się w okresie młodzieńczym. Natomiast później, w miarę kształtowania się osobowości, symptomy mogą zmieniać swoją postać, często nawet zanikać całkowicie.

Zespół Aspergera diagnozowany jest znacznie częściej niż autyzm dziecięcy, jednak z powodu mniejszego nasilenia objawów, rzadko jest rozpoznawany przed rozpoczęciem nauki w szkole. Dopiero kłopoty w nauce i utrudnione nawiązywanie relacji z rówieśnikami skłaniają do szukania przyczyn i fachowej pomocy. Zespół Aspergera diagnozowany jest zazwyczaj przez specjalistów, takcich jak: psycholog, psychiatra, logopeda, pedagog specjalny.

ZESPÓŁ ASPERGERA - METODY TERAPII
W leczeniu zespołu Aspergera wykorzystuje się wiele metod leczenia, których wybór uzależniony jest od cech pacjenta. Dobór odpowiedniej formy terapii powinien być zawsze konsultowany ze specjalistą.

Poniżej przedstawiono metody leczenia.

1. Psychoterapia metodą behawioralno-poznawczą – mówi o tym, że to jak zachowuje się człowiek, zależy od tego jaki rodzaj emocji odczuwa i co myśli. Metoda ta ma na celu zmianę myślenia pacjenta, zarówno na temat własnej osoby jak i innych ludzi i świata. Specjaliści pomagają pozbyć się utartych schematów myślowych i uczą takich, które zmieniają spojrzenie na otaczający świat.

2. Zajęcia z integracji sensorycznej (IS) – dedykowane są dzieciom, którym pomaga się przeciwdziałać nieprawidłowościom sensorycznym oraz poprawnie analizować docierające bodźce. W tym celu wykorzystuje się różnego rodzaju przedmioty, w postaci: huśtawek, hamaków, trampolin, piłek, podwieszanych platform oraz materiałów w różnych kolorach i fakturach - mają one pobudzać zmysły. Ta metoda leczenia ma na celu poprawę koordynacji ruchowej dziecka.

3. Trening umiejętności społecznych (TUS) – przeznaczony jest dla dzieci i młodzieży. W trakcie takich zajęciach uczą się oni określonych zachowań w pewnych sytuacjach, np. dyskutowanie, nawiązywanie nowych znajomości czy wyrażanie krytyki.

4. Terapia metodą kognitywną - polega na tezie, że człowiek rozwija się według pewnych i powtarzalnych okresów, a rozwój u osób z Aspergerem łączy się z dysharmonią. Terapia ma na celu wspieranie osoby z zespołem Aspergera, pomoc w odbudowie jej podstawowych funkcji, by mogła się ona dalej prawidłowo rozwijać. Duży nacisk kładziony jest na rolę terapeuty-przewodnika, którego zadaniem jest akceptowanie, a nie zmuszanie do pewnych zachowań wymaganych przez społeczeństwo, które rzadko uwzględniają potrzeby danej osoby.

5. Terapia behawioralna - polega na zmianie obecnych zachowań na takie, które są pożądane w społeczeństwie. Nauka takich zachowań odbywa się na zasadzie nagród i kar (częściej nagród - większa motywacja). Terapia polega na stosowaniu technik behawioralnych mających pomóc osobie z zespołem Aspergera poprawnie funkcjonować wśród ludzi, i wykonywać codzienne czynności. Terapia behawioralna uczy jedynie mechanicznych zachowań, nie uczy zrozumienia potrzeb i intencji drugiego człowieka. Wadą tej metody jest schematyzm, ponieważ nie wszystkie wzorce zachowań będą miały zastosowanie we wszystkich sytuacjach.

zrodlo: medonet
Avatar użytkownika
darkangel
Moderator
Moderator
 
Posty: 4909
Dołączył(a): N kwi 22, 2012 10:01 pm
Lokalizacja: W siedmiomilowym lesie :)
Pochwały: 2
 
 

Powrót do Poradnia psychologiczna

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość

cron